Hallo,

Ik ben nieuw op deze site. Op 25 februari kreeg ik de uitslag: baarmoederslijmvlieskanker in graad 3, dus agressief. Op 16 maart jl ben ik geopereerd waarbij baarmoeder, eierstokken met aanhangend weefsel en 16 lymfeklieren in de buik verwijderd zijn. Heb een week in het ziekenhuis gelegen. Er zit, omdat er lymfeklieren verwijderd zijn, oedeem in beide benen. Na de operatie bleek er geen uitzaaiingen te zijn en is de graad vastgesteld naar 2.

Nu ben ik een paar dagen thuis. Vooral de eerste dagen heb ik veel moeten huilen; dat kon ik niet tegen houden of zo. Krijg hulp bij wassen en aankleden maar die kan volgens mij gauw stop gezet worden. Meer heb ik aan huishoudelijke hulp.

Ik vroeg me af of er meer vrouwen zijn met baarmoederslijmvlieskanker. Grag hoor ik jullie ervaringen.

Dag, Els

Beste Els,

7 maanden geleden heb ik een vergelijkbare operatie ondergaan, ook i.v.m. endometrium carcinoom (gecombineerd met eierstokkanker, beide in een vroeg stadium). Fysiek heb ik er vrij weinig last van gehad, kon na 3 dagen weer naar huis uit het ziekenhuis en ben na 4 weken weer gaan werken. Veel rusten en iedere dag iets meer doen in en om het huis, dat heeft bij mij wel gewerkt. Na 1,5 week kreeg ik wel wat last van maag & darmen, maar ook dat was na een paar dagen ook weer over.

Nu heb ik alleen nog wat lichte overgangsklachten, maar verder gaat alles goed. Nog wel elke 3 maanden controle uiteraard.


Groet

Hallo Els,

Op 23 december 2009 werd bij mij ook endometrium carcinoom vastgesteld en op 12 januari 2010 ben ik geopereerd. Tien dagen na de operatie bleek dat ik "geluk" had gehad en dat de tumor beperkt was gebleven tot het slijmvlies van de baarmoeder: FIGO 1A. Bestralingen en chemo waren niet nodig. Ik vond het vooral geestelijk zware kost om te verwerken en ben heel wat slaap tekort gekomen. Het gaat inmiddels allemaal veel beter en ik ben nu zover dat ik na de Pasen weer ga werken. Ik wens je sterkte de komende tijd.

Groet
Mary.

Hoi Els,

Ik ben oktober 2009 geopereerd aan baarmoederslijmvlieskanker. De tumor zat voor meer dan de helft in het spierweefsel van de baarmoeder, stadium 1c. Omdat ik nog vrij jong (was toen 50) was hoefde ik geen bestraling. Het heeft wel een aantal maanden geduurd voordat ik weer wat energie had.

Persoonlijk vind ik dat naar mate je lichamelijk hersteld, het emotioneel moeilijker wordt. Dat huilen herken ik ook wel. In het begin ben je echt bezig met herstellen en heb je ook nog veel pijn. Heb nog wel last van opvliegers en zweetaanvallen. Ook ben ik nog niet aan het werk.

Ik wil je heel veel sterkte toewensen de komende tijd.

Hartelijke groeten,
Jacoba

Hallo allemaal.

Ik ben nieuw op deze site.
En het is fijn om wat herkenning te lezen.

Mijn naam is Esther en ik ben 40 jaar.
Ik had in oktober 2009 besloten me te laten steriliseren via de
Essure-methode.
De gynaecoloog daar zei dat ik nogal wat poliepen in mijn baarmoeder had
en dat ik deze eruit moest laten halen.
Begin maart 2010 heb ik dat laten doen en in deze poliepen waren
kwaadaardige cellen aanwezig. Ik bleek dus baarmoederslijmvlieskanker te hebben.

Wat een heftigheid maak je mee, als gezin. Dat kunnen jullie vast beamen.
Ikzelf kon het wel een beetje van me af duwen, tot na de operatie.
Nu ben ik geopereerd, heb een kijkbuisoperatie gehad en ik heb een radicale
baarmoederverwijdering gehad.
Ik was gelukkig er vroeg bij, dus hoef geen nabehandeling. Nu ben ik tweeenenhalve week uit het ziekenhuis en voel me wel redelijk goed.
Ben erg moe nog en doe niet veel.

Ik kom nu meteen in de overgang, en ik zie daar eigenlijk enorm tegenop.
Zeker omdat ik geen hormonen mag slikken. Hoe doen jullie dat?
Alle tips zijn meer dan welkom!!

Ik heb het nu al af en toe warm, of denk ik dat maar?
Ik hoor graag jullie ervaringen.
Alvast erg bedankt.
Groetjes
Esther

Hi Es,

Op deze vraag zul je vast veel verschillende reacties krijgen omdat het voor iedereen heel persoonlijk is...

Voor mezelf (ik was 48 jaar tijdens de kankerperiode) heb ik gekozen voor GEEN hormonen terwijl het me meerdere malen was aangeboden.
Of mijn keuze de juiste was weet ik niet ècht, maar in ieder geval gevoelsmatig wel!! Ik had het idee dat ik er tòch een keer doorheen moest, dan maar ineens.

Ik ken iemand van 69 jaar die een operatie moest ondergaan en daardoor moest stoppen met haar hormonenintake. Zodra ze was gestopt viel ze in de overgang met de daarbij behorende problemen. Uitstel van executie vond ik het.

De nacht die volgde op de Werheim-Meigs heb ik zéker wel 12 verschillende T-shirts aangehad omdat ze elk letterlijk uitgewrongen konden worden. Dat was mijn intro wb. de overgang. Gelukkig is dat voor iedereen weer anders.
De een rolt er soepel door alsof er niets aan de hand is, de ander (zoals ik) minder.
Tòch zullen we er allemaal een keertje (vroeg of laat) doorheen moeten

Mijn manier om er mee om te gaan is om het gewoon over je heen te laten komen. In het begin vond ik het vreselijk dat op totaal onverwachte momenten ik ineens van die hitteuitbraken had. Ik kon wel door de grond zakken van schaamte... Ik zocht in het begin ook allerlei verschillende excuses om weg te kunnen lopen richting toilet om mijn gezicht met koud water te deppen. Totdat ik op een gegeven moment dacht dat alles er onder ging lijden en waarom zou ik dat toelaten?
Vanaf dát moment, als mensen mij vroegen tijdens zo'n hittegolf of ik mij wel goed voelde zei ik gewoon dat ik geopereerd was en daardoor gelijk in de overgang gegooid was. Met dat antwoord moesten ze maar zien wat ze deden en ik had er een goed gevoel bij dat ik geen uitvluchten meer hoefde te verzinnen...

Je vraagt om tips, hier zijn er een paar:
1e tip: Als ik de deur uitging zorgde ik altijd voor een nat koud washandje in een plastic zakje (+ spiegeltje) om m'n gezicht mee af te koelen. Ik voelde dan letterlijk en figuurlijk de adertjes in mijn gezicht ineenkrimpen...

2e tip: Probeer te ontspannen en het over je heen te laten komen met het idee dat het vanzelf opgekomen is, dus ook vanzelf weer weg zal gaan. Als je je druk gaat lopen maken dan wordt het alleen maar erger...

3e tip: Mensen kunnen heel ongenuanceerd reageren. Aan mij vroegen ze een keer (uit de grap denk ik) of ik van de roodhuiden afstamde. Wees voorbereid (meestal voel je zo'n hittegolf wel opkomen) en probeer ze met gelijke munt terug te betalen...

4e tip: Probeer warmtebronnen (bv. open haarden etc.) te vermijden of ga er niet te dicht bij zitten...

5e tip: De meest bekende, zorg dat je wat uit kunt trekken aan kleding. Als je kleding uit laagjes bestaat is dat makkelijker...

Wel Es, deze tips zijn ontstaan uit persoonlijke ervaring, ik hoop dat je er iets aan hebt. Maar zoals ik al zei, bij iedereen is het weer anders.
Sterkte ermee

Cheers,
Maria

Hallo Esther,


Hoewel ik net door de overgang was, heb ook ik nu veel last van met name opvliegers. Mijn huisarts raadde van A.Voge aan: Homeopathisch geneesmiddel bij overgangsklachten (zonder bloedverlies)zoals opvliergers. Van dit merk is ook overgang totaal en overgang opvliegers. Die heb ik tijdens mijn overgang gebruikt en hielpen erg goed. Ze is tegen hormonen (ivm borstkanker). Ik ben er pas sinds zondag mee begonnen maar ik merk al wel verschil in de zin dat ik minder opvliegers heb. Dus misschien een aanrader....
Als tip 6 zou ik willen toevoegen: dek ook je bed in laagjes zodat je er wat van af kunt gooien, zoals bij het wakker worden.

Sterkte en succes!

Els

Hallo Esther,

De overgang is inderdaad voor iedereen heel verschillend. Ik kan je alleen vertellen hoe ik dit ervaren heb.

Ik was 48 toen de overgang begon en 55 toen ik baarmoederslijmvlies kanker kreeg. Ik was dus allang door de overgang heen. De overgang is bij mij heel geleidelijk verlopen en niet, zoals bij jou, van de een op de andere dag. Ik heb het meeste last gehad van nachtelijk zweten en af en toe een opvliegertje. Ik had wel altijd kleding in laagjes aan, zodat ik, wanneer ik het warm kreeg, iets uit kon trekken. Ook bracht ik op mijn werk wat vaker een bezoekje aan het toilet, om mijn polsen en gezicht wat te koelen. Hormonen slikken is voor mij nooit een optie geweest, omdat ik ook van mening ben dat dit de zaak alleen maar uitstelt. Als je er nu toch doorheen moet, dan maar meteen, want dan is het maar klaar.

Ik hoop voor jou dat de overgang niet te veel ongemakken zal brengen. Sterkte ermee!

Groetjes
Mary.

Hoi Els, Mary en Maria.

Erg bedankt voor jullie tips. Ik ga er mijn voordeel mee doen.
De Dr.Vogel-tip was ik ook inderdaad benieuwd naar, dank je. Ik had het al op een aantal sites voorbij zien komen, wat fijn dat je al zo snel effect ervan merkt.

Ik heb nu nog niet zoveel last, wie weet komt dat niet eens, maar ik ben het wel met jullie eens dat je er toch doorheen moet.
Ach, en als mijn vriendinnen in de overgang zitten, dan heb ik het waarschijnlijk allemaal al achter de rug.

Hoe is het met jullie emotioneel gegaan, of nog?
Ik merk dat als ik moe ben, wel wat droeviger ben. Maar over het algemeen voel ik me wel goed.
Denk wel dat ik nog alles even moet verwerken, je komt in zo'n stroomversnelling terecht.
Alles is in 1 maand gedaan, dus van slecht nieuws, naar operatie, naar goed nieuws.
Hoe was dat voor jullie?

Maken jullie gebruik van overgangsconsulente of psychologische hulp?

En met voeding? Doen jullie daar iets mee? Ik at al gezond, maar ben nu nog bewuster gaan eten.

Veel vragen, ik weet het.....

Groetjes
esther

Hi Esther,

Met de emotie viel het wel mee. Je bent na alle slechte berichten toch al zo murw geslagen dat de overgang wel het minste was waar je je druk om maakte...

Vandaag bij de dokter geweest en op de vraag waarom ik nog steeds last heb van 'opvliegers' wordt heel duidelijk gereageerd dat met die operatie etc. je ècht van de ene dag op de andere in de overgang gedonderd wordt en dat je lichaam schreeuwt om alles wat het in 1 keer niet meer krijgt.
Het enige dat je kunt doen is gewoon wachten tot het over is en in die tussentijd er het beste zien te van maken.

Hulp van overgangsconsulent of psycholoog heb ik nooit gehad en eigenlijk ook nooit over nagedacht. Voor mezelf werkt het het beste om even stil te staan op momenten dat het niet gaat zoals ik wil. Als je verdrietig, kwaad of moe bent gun jezelf die tijd dan even om te relativeren. Even alleen aan jezelf denken/werken, je zult merken dat dat helpt.

Qua voeding heb ik niet veel veranderd. Net zoals jij at ik al niet ongezond dus bewuster gaan eten ben ik niet ècht gaan doen. Wèl ben ik door alle behandelingen (en met name de chemo) flink aangekomen (15 kilo) en daar heb ik veel moeite mee om die kwijt te raken, heeft ook te maken met de overgang/hormonen. Maar ik hou vol en ik zal het eraf krijgen

Hoop dat het voor jou allemaal wat soepeler verloopt en dat je snel door de overgang komt

Cheers,
Maria

Ha die Esther,

Ik herken het helemaal: er gebeurt ook zoveel in korte tijd. Ook ik had en heb het soms nog steeds moeilijk met de emotionele kant van het verhaal. Misschien komt dat wel omdat het bij mij ook nog vrij recent is.

In een maand tijd verandert je toekomstbeeld van positief naar negatief en vervolgens weer naar positief. Het gaat allemaal zo snel, dat je er bijna niet meer in durft te geloven.

Mijn buien/stemmingen zijn wisselend. Soms heb ik weer het gevoel van fluitend door het leven gaan. Dan geniet ik ook weer ten volle. Maar er zijn ook dagen, vooral die dagen waarop de vermoeidheid toeslaat, dat het wat minder goed gaat. Dat zijn mijn verdrietige dagen. Gelukkig komen er steeds meer "goede" dagen en dat geeft de burger weer goede moed.

Ik eet al jaren "gezond" (een enkel keertje ook wel eens wat minder gezond hoor). De overgang heeft bij mij ook zijn sporen achtergelaten in de vorm van extra kilo's. Erg vervelend. Daar zouden ze eigenlijk wat op moeten vinden.

Ik heb wel hulp aangeboden gekregen i.v.m. de vermoeidheid. Ik was in het begin zo verschrikkelijk moe en als dat zo zou blijven, zou ik gebruik kunnen maken van een cursus "omgaan met vermoeidheid". Ik heb hier echter geen gebruik van hoeven te maken. Toen ik 's nachts weer wat beter ging slapen (ik had echte niet-slaap maar pieker-nachten) werd de vermoeidheid gelukkig minder.

Groetjes
Mary.

Hallo Esther
Ik ben door de Wertheim Meigs operatie ook meteen in de overgang gekomen. Heb met name last van opvliegers en nachtzweten. Mijn stemmingen worden er niet echt door beïnvloed.

In het begin wist ik niet goed hoe ik met die opvliegers om moest gaan en heb ik homeopathische druppels genomen. Op dit moment gebruik ik geen druppels meer. Ik zorg er wel voor dat ik laagjes draag zodat ik altijd wat uit kan trekken, maar ik heb ook gemerkt dat gewoon rustig blijven doorademen en simpelweg accepteren dat er een opvlieger is ook een goede methode is. Is soms lastig, maar meestal lukt het wel. Rode wijn zorgt ook voor meer opvliegers.

En af en toe heb ik een paar dagen waarop ik me één lopende opvlieger voel, slaap ik echt slecht, baal ik ervan, neem ik me voor om toch weer druppels te kopen, vergeet ik dat vervolgens en is het ook weer weg.
Het komt en het gaat dus....

Sterkte ermee!

graag wil ik reageren op het oedeem in je benen. Ik had ook een beginnend dik been na mijn operatie van baarmoederkanker. Mijn gynaecoloog raadde mij manuele lymphe drainage aan in combinatie met steunkousen klasse II. manuele Lymphe drainage (volgens de Vodder behandeling http://www.mldv.org/open.htm) door een gespecialiseerde physiotherapeut. dit is een hele zachte behandeling om het vocht te helpen afvoeren. Verder draag ik op speciale steunkousen/panty's klasse 2 om het oedeem te helpen bestrijden. ik denk wel dat je hiermee liefst zo snel mogelijk moet beginnen.

verder wens ik je veel moed en sterkte,

Lulu