Vermoeidheid. Het lijkt of op dit moment de vermoeidheid mijn leven beheerst. Ik wordt er af en toe zo moedeloos en verdrietig van. Zo moe.....ik kan er soms zelfs niet van slapen (zoals nu). Het lijkt alsof ik aan een lijntje vast zit.
Vorige week werd het lijntje behoorlijk gevierd en profiteerde ik daarvan. Deze week word ik afgestraft en wordt het lijntje weer strak gehouden. Ik weet dat ik geduld moet hebben en dat ik erop moet vertrouwen dat het weer goed komt. "Maar komt het weer goed", denk ik dan. Gisteren ontwaakte ik uit een soort van winterslaap en heb de halve dag rondgelopen met vreemde dikke ogen. Vanochtend stond ik op met het gevoel van een kater alsof ik drie dagen carnaval heb gevierd, maar ik heb nog geen optocht gezien. Ik voel me een wrak en sleep me vervolgens toch maar naar het werk. Eerst nog een flinke huilbui van onmacht waarna ik mezelf weer op pep met de gedachte dat morgen alles weer anders zal zijn. Wie herkent dit en kan mij vertellen of het ooit nog over gaat?
Joanna

Bij mij is het over gegaan. Ik werk nu weer 32 uur en ben in de weer met kleine kids. Dit gaat allemaal weer goed, zonder dat ik tussendoor omval van de slaap.
Er gewoon aan toegeven en uitrusten, lijkt mij de beste remedie.

Joanna,

ben het met Esther eens. Het is bij jou nog maar kort geleden dat je je operatie had. Geef er aan toe, maar zorg er daarnaast ook voor dat je wel in beweging blijft. Misschien is Herstel en Balans iets voor jou?

Ik heb zelf een paar maanden vóór jou een Wertheim gehad (en daarna nog bestraling) en ik zit nu op drie dagen van 8 uur met werken en merk af en toe dat ik toch weer iets te veel heb gedaan. En dan geef ik daar lekker aan toe op de dagen dat ik thuis ben.
Het is voor mij even zoeken naar de balans, en soms krijg ik de rekening pas gepresenteerd als ik er niet meer op bedacht ben. En dat is balen en frustrerend.

Zo had ik vorige week voor het eerst drie keer acht uur gewerkt en dat ging prima. Toen heb ik dit weekend met mijn oudste zoon helpen verhuizen (niet tillen, wel het rijden van de auto met aanhangwagen, en heb ik voor hem vloerbedekking gelegd). Ging uitstekend. Zondag naar mijn moeder die 200km verderop woont. Ging hartstikke goed. Nu weer deze week twee dagen gewerkt en vandaag stort ik in. Nergens zin in. Moe. Huilerig. Misselijk.
Tja - dan heb ik toch weer iets te veel gedaan denk ik dan maar. Gelukkig dat ik zo'n lekker bed heb

Toch zie ik een gestage verbetering en is het twee stappen vooruit en een stap achteruit.....

Geef de moed niet op!

Hi Joanna,

Dit is zoooo enorm herkenbaar. Scarry gewoon! Echt waar, je bent niet de enige.
Net alsof dat helpt... maar toch.

Ongeacht hoe lang geleden het is. Accepteren is volgens mij het keyword.
Niet tegen vechten. Doorleven. Toegeven.

En vooral, houd moed! Het komt echt goed - blijf daarin geloven.

Sterkte,
Judith

Ha Esther, Anne en Judith,

Bedankt voor jullie reacties. Van de ene kant vervelend dat jullie dit herkennen, maar van de andere kant sterkt het mij en geeft het mij moed om door te gaan omdat ik weet dat ik niet de enige ben. Esther, ik ben blij om te horen dat het over kan gaan. Anna, ik voel met je mee en voel me samen met jou ellendig. Gedeelde smart is halve smart! Jeetje, als ik lees wat jij allemaal hebt gedaan het weekend.....je bent wel een bikkel zeg! Hopelijk gaat het morgen wat beter met ons En wat betreft 'Herstel en Balans', daar denk ik wel steeds over na. Maar ja, dan gaat het een week weer beter en dan verdwijnt dat weer naar de achtergrond. Ik ga wel 2 keer per week naar de sportschool en noem het nu 'bewegen' want 'sporten' klinkt nog te overdreven voor mijn gevoel. Je hebt gelijk Judith, dat je gewoon door moet gaan met leven. Ondanks het feit dat ik ook vandaag weer zo moe was, ben ik vanochtend toch naar de sportschool gegaan. Verder de dag was ik geen stuiver meer waard, maar ik heb wel 'bewogen'.
Ik geef wel toe aan mijn vermoeidheid, want eerlijk gezegd kan ik niet anders...m'n ogen vallen gewoon dicht (zelfs als ik sta)
Het vervelende gevolg is nu weer wel dat mijn ogen nu niet dicht willen vallen.
Ga toch maar een poging doen, want ik wil hoe dan ook morgenochtend even naar het werk.
Groetjes

Inmiddels ruim twee maanden verder......en ja de vermoeidheid gaat over!! Ik heb nu weer genoeg energie om m'n dagen goed door te komen en om weer allerlei leuke dingen te ondernemen. Ja, ik kan weer lekker rommelen in m'n tuin, toeren op de motor met vrienden en zelfs weer 'n beetje hardlopen. En al lig ik dan vaak 's avonds om 10.00 uur al in bed, dat maakt niet uit want ik weet dat ik de volgende dag weer fris opsta om opnieuw een goeie dag te hebben.
Bedankt voor het vertrouwen dat jullie me daarin hebben gegeven!!!